ASALETTEN ASİ KABUL

Kan oturmuş gözlerimden geçiyorsun da şimdi

Sahte bir acının doğurduğu

Kulak misafirleri alıp

Götürmüştü seni erkenden.

Sadık bir ölüm yaraşır

Hülya bahçemde kurulan,

Uzaktan uzağa gıcırtısı duyulan

Aşkın darağacına.

Kan oturmuş gözlerimden geçiyorsun da şimdi

Havanda redif kokusu var.

Saçların yine omzuna akıyor

Oradan nebata can vermeye.

Göz kırpışlarınla kuvvetleniyor

Hür ve gür insanlığımız

Gıda buluyoruz, soluyoruz.

Kan oturmuş gözlerimden geçiyorsun da şimdi

Ne bileyim asaletten asiyim

Mecnun’dan âşık, esaretten tutsak

Cebelleşip yerden yere

Vurduğum gölgem kadar yenik.

Yunus’su bir mısra gibi diriyim

Hiçbir yere giden görkemli deliyim.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir