KÜLLER VE KEMİKLER

Benim yurdum neresi Yakup, diyorum. Benim baba ocağım neresi? Küçük şeylerle mutlu olmasını bilirdim eskiden. Yağmur yağar sevinirdim, kış gelir sevinirdim, bahar gelir sevinirdim… Bir çift yeni pabucum olsa, ayaklarımı uyku tutmazdı sevinçten. Akşam olsa sevinirdim Yakup, sabah olsa sevinirdim… Avuç içi kadar, küçücük dünyamda ben böyle mutlu yaşarken kim soktu aklıma uzak denizleri? Sinemaları kim soktu aklıma? Hangi al yanaklı fettan baştan çıkardı beni? Yurdumu yitirdim Yakup. Ruhuma bir sıla yok artık…

*Bu metin Ahmet Uluçay’ın Küller ve Kemikler kitabının 78. sayfasından alıntılanmıştır.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir