RAMAK KALA

ben çaresizliği görmüştüm bir keresinde

gözleri şaşkın bir ürkeklikle bakan,

O(c.c.) olmasa varlığımız acıyan

oysa yalnız olmadığımız O oldukça,

O oldukça göğsümüz ferahlayan.

ben sessizliği duydum bir keresinde

kalbimin dört bir köşesinde

ellerimiz, düşler gibi çocukça açılan

ağlamalara ramak kala gözlerimiz

bir güle düşen çiğ tanesiyle damlayan,

açılan bir gül ile umuda uyanan.

Ahh… dünyanın kalabalık kederi

geçilmez bir deniz gibisin uçsuz bucaksız

öyle dağdağalısın ama dibin balçık

gitgide gömülen ruhumuz kaskatı

ve karanlık

dipsiz bir kuyuya raptolmuş gibi.

inanmakla kurtulurum ancak,

o kör kuyulardan.

Deruhte Dergi

Deruhte Dergi, kendini içinde bulunduğu işin tamamından mesul görenlerden oluşur. Biz işin bir ucundan tutarak vicdanını rahatlatmayı başaramayanlarız. Edebiyatı umut ve kaygı ile seyrediyor ve bu kaygının diri tutulmasını umudumuz adına önemsiyoruz. Yazmayı salt ‘vakit öldürme aracı’ veya piyasaya(!) ürün sunma imkânı olarak görmemekte ısrar ediyoruz. Deruhte Dergi ekibi, ismiyle müsemma olmayı en büyük paye kabul eder.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir