TUNALI’YA DAİR

Sen yoktun;

Kalbimin üstünden tırlar geçiyordu,

Bir memleket kayıyordu avuçlarımdan

Ağladığında bir çocuk.

Artık

Adımlarıma gebedir

Evine çıkan sokaklar.

Yokluğunun o lanet olası iğrenç tadı

Dudaklarıma ve demokrasiye,

Ve devlet sırlarına,

Meclis fezlekelerine ve,

Mazlumun alın terine

Faşizan etkisini bıraktı.

Şimdilerde Ankara,

Tunalı Hilmi falan,

Alışık değil devrim türkülerine,

Yokluğun bu denli bozdu kimyamızı.

Ankara’da,

Tunalı Hilmi’yi kastediyorum,

-anlamalısın-

Sen yoksun diye memur çocukları çay içemiyor,

Babam memur olmasaydı keşke!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir